آدم ها

بعضي ها هستند
اسمهاشان هم هست
تكرار كه مي كني اسم ها را
بزرگ نمي شوند توي دهانت
راه نفست را نمي گيرند
از توي دهانت بيرون نمي ريزند
آب مي شوند
روان مي شوند
صاحب هاشان عجيب مي شوند
دست نيافتني مي شوند

زندگي مي كشم

تو سيگار مي كشي
و نفس مي كشي
و خط بر تقويم مي كشي

من دختركان سيگاري مي كشم
و آدم هاي خط خطي مي كشم
و پا بر زمين مي كشم
و آه مي كشم

و حسرت نمي كشم

چرك نويس

دلم از آن چيز ميز ها مي خواهد
از آنها كه گوشه گوشه هاشان تا خورده
براي روزي دوباره
روزي كه هيچ روزي نيست
انگار كه اين روزها را چركنويس كرده باشم
تمرين مي كنم براي روزي كه زندگي خواهم كرد

بر باد رفته

ايستاده ام
با غروري كه هر لحظه افزون مي شود
و بر باد مي رود

باد مرا خواهد برد

زورش به 49 كيلو وزنم كه نمي رسد، آن جا، بالاي كوه
دست هايش را به روسريم مي گيرد، مي كشد
دستم را بالاي سرم محكم مي كنم
از كنار گوشهايم راه باز مي كند، در نزده تو مي رود، لا به لاي گيس بريده هايم
تعجب مي كنند، گيس هاي هميشه زير روسري
احساس غريبي مي كند، مي رود
مرا با خود نمي برد، باد

تايپ

كاغذ هايت بايد دستت باشند خانوم نويسنده
تايپ كه نشد زندگي
بعد از چند سال كه تو يه روز برفي خواستي خودت رو توي مبل مچاله كني
بايد بدوني كجاي داستانت دست پاچه شدي و نسكافه ريخته روي چتر دخترك
يا حتي كجا رو زير لحاف با خط خواب نوشتي

لبخند بزنيد

حرف مي زند، توضيح مي دهد، حتي لبخند مي زند
مي داند لبخندش گولم مي زند
گول مي خورم كه غصه نخورم